I oto dziś rano ujrzałam dwie kreski

Natek dziś pobił rekordy... Wstał o 4 rano i dalej nie chce się położyć, żeby chociaż pół godziny się przespać... Zaraz oszaleję bo jest taki mega niedobry!Grrrr...

Po wnikliwym przestudiowaniu wszystkich ZA i PRZECIW doszliśmy do wniosku, że rola rodziców nam odpowiada. Nawet Pan Kot jest zadowolony z obecności dzieciaków ( tak się nam wydaje, ponieważ na każde pieszczoty jakie dostaje od dzieci- głaskanie, drapanie i łaskotanie go po łapach- reaguje głośnym mruczeniem) i odkąd pojawiły się w domu to kocur nie raczy go opuszczać.  Nigdy wcześniej nie sądziłam, że to powiem, ale lubię być matką. Nie jestem w tej kwestii jakoś super przewrażliwiona. Moje dzieci przez swój względnie krótki żywot zdążyły już zjeść piasek, spędzić cały dzień w brudnych ciuchach i w z lekka mokrym pampersie, zaliczyć niezliczoną ilość upadków, siniaków i zadrapań ale myślę, że mimo wszystko są szczęśliwe. Nie budzą się w nocy z płaczem, nauczyły się korzystać z nocnika w wieku 1 roku, sporo mówią (Inka więcej, Natek jest mimo wszystko młodszy), nie boją się nowych wyzwań i chętnie podejmują się wszystkiego co im pokazujemy. Mój mąż jako ojciec też chyba sprawdził się nieźle, mimo moich obaw związanych z jego podejściem do pierwszej córki. Teraz jednak wiem, że dorósł do bycia ojcem i wiem, że też czerpie z tego radość.
Analizując wszystkie zmiany jakie w nasze życie wprowadziły dzieci doszliśmy do wniosku, że mimo powszechnie panującej opinii mówiącej o tym jakim ogromnym wyrzeczeniem dla rodziców są dzieci, w naszym życiu nie było miejsca na wyrzeczenie. Zaangażowaliśmy nasze dzieci w nasze życie od pierwszego dnia ich życia. Jeżdżą z nami na koncerty, czasem zabieramy ich na próby, widzą, jak rodzice pracują i wiedzą jak się zachować. Oczywiście są dni kiedy mam ochotę ich oboje zapakować w walizkę i wysłać na Alaskę bo dzieci, jak to dzieci, potrafią dać w kość ale mimo to kocham ich nad życie!  

Butelka wina, jaką wypiliśmy dyskutując nad sensem i istotą naszego rodzicielstwa sprawiła, że postanowiliśmy mieć jeszcze jedno dziecko... Ciekawe, czy jak się planuje dziecko to ono też tak szybko się pojawia jak to nieplanowane

Właśnie całą rodzinką siedzimy sobie w McDonalds. Inka kategorycznie zarządała:

"Mamo, dziś kolaja w Makim a jak nie to się wyprowadzam".

Ponieważ trochę by mi było żal jakby już się wyprowadziła, doszliśmy do wniosku, że ostatecznie możemy iść na ugodę i zafundować dzieciakom po Happy Meal'u. Natek olał sprawę jedzenia i zadowolił się soczkiem pomarańczowym a Inka jak to Inka pochłania właśnie zestawik z kurczakami. Nie ukrywam, że kiedy weszlam do McD. pierwszy raz od kilku lat to wspomnienia odżyły (na studiach głownie tutaj sie stołowałam ) i zamówiłam się jakże sycący zestaw Cola, frytki i hamburger z mięsiwem bliżej nieokreślonym Ahhh Rozkosznie

Zatapiają usta w czerwonym Merlocie- rocznik '92 rozmyślam nad moim życiem. Teraz , po 12 latach we Frankfurcie mogę powiedzieć, że nie żałuję! Mimo wielu kryzysów ,jakie napotkałam po drodze, wielu nieprzyjemności i tysiąca innych negatywnych spraw wiem, że była to najlepsza decyzja jaką mogłam podjąć- trochę nieświadomie. Bo co piętnastoletnie dziecko może wiedzieć o życiu? Mam najwspanialszego Męża na świecie, cudowne dzieci i wymarzoną pracę. Nic więcej już nie chcę!!!!